Frits van der Ploeg - 1951

Opgroeiend in een sfeer van zowel bescherming als onderdrukt oorlogsleed, leerde ik al vroeg mijn omgeving te 'lezen'. Zonder het te beseffen werd ik specialist in het aanvoelen van pijn van de ander. Wat niet herkend werd was de ongerepte (ene) Kracht van waaruit dat gebeurde.

Ik wist niet wie ik was of wat ik wilde en dacht dat dat niet goed was. Ik voelde me daardoor erg ongelukkig… anderen leken altijd erg zeker. Ik kon wel goed luisteren en voelen. Alleen het uiten daarvan stokte altijd in mijn keel. Onbegrip hierover resulteerde in grote onzekerheid.

Om dat te verbergen boden zich nog twee specialiteiten aan: ontkennen en voorwenden. Dat leek nodig om zeker te lijken. De angst kon vele verhullingen aannemen, van een verbond in onmacht, gehoorzaamheid of voorkomendheid, tot rebellie, jaloezie, verwijt en depressie.

Een huwelijk volgde. Na twee jaar kwam mijn oudere boer meedelen dat pa bij zijn vriendin was ingetrokken. Heel even was er ontreddering, doch meteen werd de ontkenning weer ingezet: ik moest net zo 'sterk' als mijn broer zijn. Jaren later besefte ik dat mijn zorgvulgdig opgebouwde wereldbeeld op dat moment volkomen in elkaar stortte, en dat dat te veel leek.

Ik had mijn leven gebouwd op het hooggehouden ideaalbeeld dat ik van mijn familie had gemaak en de ontkenning van onderliggende verwarring en pijn. Mijn huwelijk bleek een vlucht uit de benauwdheid van het ouderlijk huis. Vijf jaar later kwam de scheiding. Voor het eerst stond ik op eigen benen in een vreemde wereld… de ontvluchtte angst diende zich weer aan.

Via muziek, drugs, free lance werk en horeca was ik in het nachtleven beland. Gezoek, faalangst, hulpeloosheid, smokkelroutes, me verloren voelen en meer ontkenning, dwongen me ten slotte om de eenzame vertwijfeling onder ogen te komen. Het grote toegeven begon.

In 1986 ontdekte ik Tarot, Rune en Medicine Cards. Dit raakte een innerlijke bron. Van 1990 tot 1998 was er veel energiewerk. Gaandeweg zag ik steeds meer het ene Leven onder en in alles. Muziek bleek me besef van het ruimtelijke, bovenpersoonlijke Nu gebracht te hebben.

Ineens was helder dat bewustzijn altijd vanzelf gebeurt. Observerend neemt het waar. Ik besefte dat de ander niet los van me is, doch een verschijning van dezelfde Ene Bron waaruit en waarin alles verschijnt. Daarna kwam de realisatie dat het primaire 'ik ben' blanco bewustzijn is.

De zoektocht eindigde in het besef dat mijn ik een verzameling conclusies over oude ervaringen was. Dit werd angstvallig bij elkaar gehouden als bewijs van 'ik ben'. Eronder openbaarde het Ongerepte zich als Dat wat altijd is en manifesteert als Licht en veranderlijke omstandigheden.

Identiteit bleek een bedacht verhaal. Een psychologische verkramping werd tot zelfbeeld, dat, in het doorzien ervan, de realisatie bracht: ik ben dat niet, ik ben het ene onbeschadigbare Licht.

Het leven gaat zoals het gaat, 'de dingen' zijn niet goed of slecht. Het ene Licht manifesteert als kind-papa-mama… bewustzijn-kosmos-aarde… zijn-energie-materie… Leven-Licht-Liefde… Alles is Eén… Zijn hoeft niet te worden gerepareerd.

Na ontmanteling van het ik-verhaal kwamen herinneringen van Eenheid uit de jeugd weer terug. Als kind had ik op mijn rug in de wei gelegen, één met de onmetelijke ruimte, zonder een ik. Er was toen alleen geen besef van dat wonder, het leek gewoon om geen grenzen te hebben.

Daarna openbaarde zich onverwachts diepe dankbaarheid en liefde voor mijn ouders, familie en al dat leeft. Er was herkenning van het ene Licht dat alles bezielend omvat, en waar alles, dat eerder op overheersing en onderdrukking leek, zacht in wordt.

Sinds 1993 geef ik woorden aan hoe mensen bewust zijn van dat Ongerepte, in relatie tot een context. Stilte achter die ontmoetingen brengt realisatie, inzicht, vergeving, besef van heelheid… en veel plezier in het verwoorden van levensprocessen naar universele taal.