In een veilige sfeer wordt je uitgenodigd om de warmte van je Zijn te beseffen. In die natuurlijke openheid is vanzelf ruimte voor de onderwerpen waar je als persoon misschien moeite mee hebt.

Je Zijn heeft geen oordeel naar de persoon… wat werd weggestopt kan in veiligheid ontspannen. Zwaarte valt van de houding en het zijnsbesef af… genegenheid en humor worden weer ervaren.

Er zijn - en blijven bij wat zich aandient - is een ongelooflijk ontzenuwende kracht. Vooral omdat beseft wordt dat Zijn geen moeite kost, en ingezien wordt dat juist de constructies van het schijn-zelf permanent onderhouden moeten worden en eigenlijk alleen maar angst oproepen.

Je wordt herinnerd aan de onvoorstelbare veerkracht van het natuurlijke Zijn. Aandacht, die in de persoonlijke voorstelling gevangen leek te zitten, geeft zich over en valt terug in de veiligheid van wat je echt bent.

Verdediging (woede) is angst die de opdracht kreeg om kwetsuur te beschermen. In de openheid van het Zijn dat je bent wordt oude verkramping zacht… het smelt weg in het Licht van Zijn.